مدیرعامل شستا با بیان این که تاب‌آوری مسوولیتی اقتصادی، اجتماعی و اخلاقی است گفت: نمی‌توانیم همه تهدیدها را حذف یا آینده را با قطعیت پیش‌بینی کنیم، اما می‌توانیم برای آینده‌های متفاوت آماده شویم، آسیب‌پذیری‌ها را کاهش دهیم و ظرفیت استمرار و بازآفرینی سازمان را تقویت کنیم.

به گزارش درآمد نیوزبه نقل از شستا رسانه، محمدرضا سعیدی، مدیرعامل شرکت سرمایه‌گذاری تامین اجتماعی (شستا) در همایش پدافند غیرعامل شستا اظهار داشت: یکی از ارزشمندترین تجربه‌های کاری من در یک سال گذشته، حضور در کنار همکارانی بود که در دو جنگ و یک دوره ناآرامی، مسوولانه در کنار یکدیگر ایستادند.

وی ادامه داد: در این مقاطع منتظر دستور نماندیم و هرکس متناسب با مسوولیت خود وارد عمل شد. این رهبری جمعی، ظرفیت مدیریتی و سرمایه انسانی ارزشمندی را در شستا به نمایش گذاشت.

مدیرعامل شستا گفت: مجموعه‌ای با حدود ۶۰ هزار نیروی انسانی، ۱۷۶ شرکت و ۱۰ هلدینگ تخصصی که در بخش‌های مهم تولید، صنعت و خدمات کشور نقش‌آفرینی می‌کند، نمی‌تواند نسبت به پدافند غیرعامل و تاب‌آوری بی‌تفاوت باشد. تجربه جنگ‌های اخیر نشان داد که آمادگی، هماهنگی و استمرار فعالیت‌ها تا چه اندازه اهمیت دارد.

وی تصریح کرد: عبور از بحران کافی نیست؛ باید تجربه‌های مدیران و کارکنان را جمع‌آوری و به دانش سازمانی تبدیل کنیم. بسیاری از آموخته‌های بحران در کشور به‌صورت شفاهی باقی می‌مانند. بنابراین، ثبت تجربه مدیران و اعضای کمیته‌های پدافند غیرعامل باید به سرمایه‌ای ماندگار برای شستا تبدیل شود. سازمان پیشرو از تجربه بحران برای ساختن ساختاری توانمندتر بهره می‌گیرد. ما علاوه بر حفظ دارایی‌های امروز، مسوول حفظ قابلیت‌های ارزش‌آفرین آن‌ها برای آینده نیز هستیم.

سعیدی خاطرنشان کرد: باید از بررسی ریسک‌های منفرد به سمت شناخت ریسک‌های سیستمی، مرکب و آبشاری حرکت کنیم. مثلا اختلال در حوزه انرژی می‌تواند تولید بخش دیگری را متوقف کند، زنجیره تأمین را مختل سازد و به کاهش نقدینگی و مشکلات گسترده‌تر منجر شود.

وی افزود: وابستگی‌های پنهان میان شرکت‌ها، زیرساخت‌ها و سامانه‌ها باید شناسایی شود. اهمیت راهبردی شرکت‌ها نیز الزاماً به اندازه و ارزش دارایی آن‌ها وابسته نیست؛ گاهی یک شرکت کوچک مانند شیمی‌بافت در زنجیره ارزش و تاب‌آوری اقتصادی کشور نقشی کلیدی دارد. شناسایی گلوگاه‌ها، نقاط شکست مشترک و مسیرهای انتشار بحران از اولویت‌های اساسی ماست.

مدیرعامل شستا گفت: تاب‌آوری تک‌تک شرکت‌ها الزاماً به معنای تاب‌آوری کل گروه شستا نیست. باید از فعالیت جزیره‌ای فاصله بگیریم و با هم‌افزایی میان ۱۰ هلدینگ و ۱۷۶ شرکت، منابع، اطلاعات و ظرفیت‌های جایگزین را به اشتراک بگذاریم.

وی خاطرنشان کرد: تدوین اسناد و رویه‌های عملیاتی استاندارد (SOP) گام مهمی در مسیر آمادگی است، اما کافی نیست. باید دستورالعمل‌ها را از طریق مانورها، آزمون‌های عملیاتی و ارزیابی‌های مستقل محک بزنیم تا از قابلیت اجرای آن‌ها در شرایط واقعی بحران اطمینان حاصل کنیم. ضمن آن‌که باید به نحوی قابلیت‌سازی کنیم که پاسخ‌گوی بحران‌های پیچیده و نامعلوم آینده باشیم.

سعیدی تصریح کرد: باید از راهبرد دارایی‌محور به مأموریت‌محور، از مدیریت ریسک‌های منفرد به شناخت ریسک‌های سیستمی، از آمادگی مستند به آمادگی اثبات‌شده، از مدیریت واکنشی به حکمرانی آینده‌نگر و از تاب‌آوری جزیره‌ای به تاب‌آوری گروهی حرکت کنیم.

وی خاطرنشان کرد: باید وظایف و اقدامات شرکت‌ها برای هر سناریو از پیش مشخص باشد تا در زمان بحران، تصمیم‌گیری و اقدام با سرعت و هماهنگی بیشتری انجام شود.

مدیرعامل شستا اظهار داشت: هدف قرار گرفتن یک نقطه حساس می‌تواند فعالیت بخش‌های متعدد دیگری را مختل کند. بنابراین باید برای هر گلوگاه راهبردی، ظرفیت جایگزین و راهکار استمرار فعالیت پیش‌بینی کنیم.

وی گفت: پایداری به معنای ایستایی و بازگشت صرف به شرایط قبل از بحران نیست؛ بلکه حفظ مأموریت‌ها و ارزش‌های بنیادین همراه با سازگاری و بازآفرینی ساختارهاست.

سعیدی افزود: شستا علاوه بر حفاظت از دارایی‌های موجود، امانت‌دار سرمایه‌های بین‌نسلی است و باید آزادی عمل راهبردی و امکان انتخاب مسیرهای آینده را حفظ کند.

وی تصریح کرد: تاب‌آوری صرفاً یک قابلیت فنی نیست، بلکه مسوولیتی اقتصادی، اجتماعی و اخلاقی است. نمی‌توانیم همه تهدیدها را حذف یا آینده را با قطعیت پیش‌بینی کنیم، اما می‌توانیم برای آینده‌های متفاوت آماده شویم، آسیب‌پذیری‌ها را کاهش دهیم و ظرفیت استمرار و بازآفرینی سازمان را تقویت کنیم.

مدیرعامل شستا اظهار داشت: عظمت یک بنگاه اقتصادی مانند شستا تنها به ثروتی نیست که در شرایط آرام خلق می‌کند، بلکه به ارزشی است که در شرایط دشوار حفظ می‌کند و تعهداتی است که در سخت‌ترین موقعیت‌ها به آن‌ها پایبند می‌ماند.

وی گفت: تدوین نقشه تاب‌آوری راهبردی و تبدیل پدافند غیرعامل به یک قابلیت جمعی باید در دستور کار قرار گیرد؛ به‌گونه‌ای که هر یک از حدود ۶۰ هزار نیروی انسانی شستا، خود را عضوی از نظام پدافند غیرعامل و مسوول صیانت از تداوم مأموریت‌ها و سرمایه‌های این مجموعه بداند.